باز کن پنجره را و به مهتاب بگو صفحه ذهن کبوتر آبیست
همه چیز
به بهترین چیز تبدیل می شود
اگر چیزی خوب پیش نمی رود
به خاطر آن است، که هنوز به پایان آن نرسیده اید.
زمانی که این جمله رو خوندم خیلی امیدوار شدم، هر چند با منطق جور در نمی یاد ولی می تونه انگیزه ایجاد کنه و این امید و بده که برای رسیدن به هدفت بهتر و بیشتر تلاش کنی٪
از علی آموز اخلاق عمل
بزرگترین گناه---------------------ترس است
بزرگترین تفریح--------------------کار است
بزرگترین بلا--------------------نومیدی است
بزرگترین شجاعت-----------------صبر است
بزرگترین استاد------------------تجربه است
بزرگترین اسرار------------------مرگ است
بزرگترین افتخار------------------ایمان است
بزرگترین سود---------------فرزند نیک است
بزرگترین هدیه-------------------گذشت است
بزرگترین سرمایه ------اعتماد به نفس است
رفتم از پله های مذهب بالا،
تا ته کوچه ی شک،
تا هوای خنک استغنا،
تا شب خیس محبت رفتم،
من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق
قطره قطره
توى پيراهنش آب مى شد
و تكه تكه
من او را
گم مى كردم
هر بار
كه انگشتانش را مى شمرد
يكى كم داشت
شب نزديك مى شد
و او
هيچ قصه اى براى
خوابيدن نداشت
مگر خاطره ى كفش هايى
كه هرگز نپوشيده بود.
برای لبنان
مرا تو بی سببی نیستی.
به راستی صلتِ کدام قصیده ای ای غزل؟
ستاره باران جواب کدام سلامی
به آفتاب از دریچه تاریک؟
کلام از نگاه تو شکل می بندد.
خوشا نظر بازی ها که تو آغاز می کنی!
پس پشت مردمکانت فریاد کدام زندانی ست
که آزادی را به لبان برآماسیده گل سرخی پرتاب می کند؟
ورنه این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست.
نگاه از صدای تو ایمن می شود.
چه مومنانه نام مرا آواز می کنی!
و دلت کبوتر آشتی ست،
در خون تپیده به بام تلخ.
با این همه چه بالا چه
بلند پرواز می کنی!
(احمد شاملو)
وقتی جهان از ریشه جهنم
و آدم از عدم
و سعی از ریشه های یاس می آید
وقتی که یک تفاوت ساده
در حرف کفتار را
به کفتر تبدیل می کند
باید به بی تفاوتی واژه ها
و واژهای بی طر فی
مثل نان
دل بست
نان را
از هر طرف بخوانی
نان است.
گفت و گو با خدا
در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم.
خدا پرسید: پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی؟
من در پاسخش گفتم: اگر وقت دارید.
خدا خندید: وقت من بی نهایت است...
در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی؟
پرسیدم: چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد؟خدا پاسخ داد: کودکی شان.
اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند، عجله دارند که بزرگ شوند،
و بعد دوباره پس از مدت ها،آرزو می کنند که کودک باشند.
اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول بدست آورند.
و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را بدست آرند.
اینکه با اظطراب به آینده می نگرند، و حال را فراموش می کنند.
و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده
اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند .
و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند
دستهای خدا دستانم را گرفت. برای مدتی سکوت کردیم.
و من دوباره پرسیدم:« به عنوان یک پدر».
می خواهی کدام درس های زندگی را فرزندانت بیاموزند؟
بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشند،
همه کاری که آنها می توانند بکنند این است که خودشان عاشق باشند.
بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند،
بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی در قلب
آنان که دوسشان داریم، ایجاد کنیم.اما سالها طول می کشد تا آن زخمها را التیام بخشیم.
بیاموزند ثروتمند کسی نسیت که بیشترین ها را دارد، کسی است که به کمترین ها نیازدارد.
بیاموزند که آدمهایی هستند که آنها را دوست دارند،
فقط نمی دانند چگونه احساساتشان را نشان دهند
بیاموزند که دو نفرمی توانند با هم به یک چیز نگاه کنند، و آن را متفاوت ببینند.
بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند.
من با خضوع گفتم: از شما به خاطر این گفت گو متشکرم .
آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند ؟خداوند لبخند زد و گفت:
فقط اینکه بدانند من اینجا هستم. « همیشه ».
چون پرده حرير بلندي
خوابيده مخمل شب تاريك مقل شب
آيينه سياهش چون آينه عميق
سقف رفيع گنبد بشكوهش
لبريز از خموشي و ز خويش لب به لب
امشب به ياد مخمل زلف نجيب تو
شب را چو گربه اي كه بخوابد به دامنم من ناز ميكنم
چون مشتري درخشان چون زهره آشنا
امشب دگر به نام صدا ميزنم تو را
نام تو را به هر كه رسد مي دهم نشان
آنجا نگاه كن
نام تو را به شادي آواز ميكنم
امشب به سوي قدس اهورايي پرواز ميکنم.
( تو را من چشم در راهم )
تو را من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم:
تو را من چشم در راهم
شباهنگام، در آن دم، که بر جا درّه ها چون مرده ماران خفتگان اند
در آن نوبت که بندد دست
نیلوفر به پای سرو کوهی دام،
گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم
تو را من چشم در راهم.
اندیشه ی دیرینه ی پرواز را
حتی
پَر نیست
بیرون شدن را، زین قفس،
در نیست
آیا رهی دیگربه غیربردباری هست؟
مرغ از قفس می گوید:
«آری، هست!»
من از نهایت شب حرف میزنم
من از نهایت تاریکی
واز نهایت شب حرف می زنم
اگر به خانه من آمدی برای من
ای مهربان چراغ بیار
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم.
به دیدارم بیا هر شب،
در این تنهائی تنها و تاریک خدا مانند
دلم تنگ است
بیا ای روشن،ای روشنتر از لبخند.
شبم را روز کن در زیر سر پوش سیاهی ها
دلم تنگ است.
بیا بنگر،چه غمگین و غریبانه،
در این ایوان سر پوشیده،وین تالاب مالا مال
دلی خوش کرده ام با این پرستوهاو ماهی ها
واین نیلوفر آبی واین تالاب مهتابی.
بیا،ای هم گناه من در این برزخ.
بهشتم نیزوهم دوزخ
به دیدارم بیا،ای هم گناه،ای مهربان با من
که اینان زود می پوشند
رو در خواب های بی گناهی ها
و من می مانم وبیداد بی خوابی.
بگو کجاست؟
آنجا که، زیر بال تو، در عالم وجود
یکدم به کام دل
اشکی توان فشاند
شعری توان سرود.
دشت بی تاب شبنم آلوده
چه کسی را بخویش می خواند؟
سبزه ها، لحظه ای خموش خموش
آنکه یار منست می داند!
آسمان می دود ز خویش برون
دیگر او در جهان نمی گنجد
آه، گوئی که اینهمه «آبی»
در دل آسمان نمی گنجد
در بهار او زیاد خواهد برد
سردی و ظلمت زمستان را
می نهد روی گیسوانم باز
تاج گلپونه های سوزان را
ای بهار، ای بهار افسونگر
من سراپا خیال او شده ام
در جنون تو رفته ام از خویش
شعر و فریاد و آرزو شده ام
می خزم همچو مار تبداری
بر علفهای خیس تازه سرد
آه با این خروش و این طغیان
دل گمراه من چه خواهد کرد ؟
بر سر راهی در بیابان درخت افرایی بلند قد بر افراشته بود.
-افرای کهن سالی که از بسیاری عمر میان اش پوسیده و در آن
حفره یی پدید آمده بود که چون باران فرو می باریداز آب انباشته
می شد.باری، روزی ماهی فروشی که تجارت ماهی می کرد و
ماهی زنده یا نمک سود از شهری به شهری می برد به کنار افرای
پیر رسید. لختی در سایه آن بنشست و چون حفره ی پُر آب را میان
درخت بدید به وسوسه ی دل، ماهی کوچکی از انبان ماهیان خود
در آورده در حفره ی درخت افکند و به راه خویش رفت مگر رهگذری
آن ماهی را در حفره بدید و حیرت کرد که لاجرم معجزتی صورت
پذیرفته است.
دیگران نیز چنین گفتند و دیری بر نیامد که از چهار جانب خلق بسیار
بر افرای کهن سال گرد آمد با نذرها و نیازها. آن جایگاه جایگاهی نامی
شد تا آن که ماهی فروش از آن سفر که کرده بود به جانب شهر
خویش بازگشت و بر آن افرا بگذشت و خلایق بدید و آن ماجرا بدانست.
بخندید که: بوالعجب خلقی که شمایید!
این ماهی من به حفره در افکندم! آنگاه قلاب بیفکند و ماهی بگرفت
و در انبان نهاد و به راهخویش رفت.
پاره های ابر همچون پلکان برف.
من نگاهم ماهی خونگرم
و بی آرام این دریا.
( به یاد او که می داند تو چند تا بهار داری)
معشوق من
مردیست از قرون گذشته
چون بوی کودکی، پیوسته خاطرات معصومی را
بیدار می کند
او مثل یک سرود خوش عامیانه است
او با خلوص دوست میدارد
ذرات زندگی را
ذرات خاک را
غمهای آدمی را
غمهای پاک را
انسان ساده ای که من او را
در سرزمین شوم عجایب
چون آخرین نشانه یک مذهب شگفت
در لابلای بوته...هایم
پنهان نموده ام.
سکوت گریه کرد دیشب
سکوت به خانه ام آمد
سکوت سرزنشمداد
وسکوت ساکت ماند سر انجام
